Jesieni czas!

Jesień jaka była każdy wie...

No nie postarała się w tym roku - zapadana, zapłakana, szara, bura i ponura...

Ale kilka pięknych dni jej "wydarliśmy" :)

Gdy tylko zza zapadanego nieba wyjrzało słońce - ruszaliśmy w plener. 

Na spacer po pobliskich łąkach.

Po kasztany do naszego ukochanego parku z kaczkami.

Do lasu, który kusił grzybami i kolorowymi liśćmi.

W ogóle las to miejsce, do którego zawsze jesienią nas ciągnie. 

Te kolory, ten zapach - przez cały okrągły rok w lesie nie jest piękniej. 

Każdy z nas jedzie tam po coś dla siebie. Dziedzic z Tutusiem wypatrują grzybów.

Ja - zwyczajnie odpoczywam. 

Okruszek chyba też - bo większość leśnych spacerów najzwyczajniej w świecie przespał ;)

W ogóle to z lasem związana jest pewna mroczna historia z mojego dzieciństwa ;)

Miłością do lasu - podobnie jak do pływania - zaraził mnie mój Tata. 

Ojjj... za dzieciaka jeździłam z nim do lasu bardzo często!

Bo tata to zapalony grzybiarz :) 

Któregoś razu pech chciał, że się w lesie zgubiliśmy. 

Jeszcze większy pech sprawił, że w tym czasie w radio podali ogłoszenie, że z pobliskiego szpitala psychiatrycznego uciekł pacjent i że prawdopodobnie ukrywa się w lesie - właśnie w tym, w którym byliśmy z Tatą. Podobno pacjent mógł być groźny. 

W czasie kiedy nie było komórek: nasze znaczne spóźnienie + komunikat w radio + słabe serce mamy, skończyło się tym, że gdy my - cali i zdrowi (jedynie głodni) wróciliśmy do domu, mamę właśnie zabierało pogotowie... Pamiętam ten moment do dziś...

Mimo tak dramatycznych wspomnień - las nadal jest dla mnie miejscem dającym wytchnienie.

Gdyby jeszcze tylko pośród gałęzi swoich pajęczyn nie rozpinały pająki... ;)
Tu człowiek idzie, głowa spuszczona, grzybów wypatruje i nagle... jak nie wlezie twarzą w pajęczynę!!!
I zaraz ten wrzask na cały las! :P
Bo co jak co - ale pająków to ja nie cierpię. Boję się ich okrutnie i żyję w przekonaniu, że one czyhają na moje życie! Brrrr...